เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 694 เพราะข้าไม่ใช่มนุษย์
“ข้าทำให้เจ้าตื่นหรือ?”
เมื่อเห็นเหลิ่งเยวี่ยตื่นขึ้นมา เย่จิ่วเฉินก็อดรู้สึกผิดไม่ได้
ช่วงนี้เหลิ่งเยวี่ยกำลังตั้งครรภ์ ร่างกายอุ้ยอ้ายเป็นพิเศษ อีกทั้งยังชอบนอนมาก เย่จิ่วเฉินรู้ดีว่าช่วงเวลานี้ช่างลำบากสำหรับเหลิ่งเยวี่ยอย่างยิ่ง
“นอนต่ออีกสักหน่อยเถิด ยังเช้าอยู่”
เหลิ่งเยวี่ยหลับตาลงอย่างงัวเงีย แม้มองไม่เห็น แต่เมื่อได้ยินเสียงของเย่จิ่วเฉินและได้กลิ่นหอมเย็นเฉพาะตัวจากกายเขา ก็รู้สึกอุ่นใจเป็นพิเศษ
“อืม”
แม้จะตอบเช่นนั้น แต่สองแขนที่โอบรอบลำคอเย่จิ่วเฉินของเหลิ่งเยวี่ยกลับไม่มีทีท่าว่าจะคลายออกเลยแม้แต่น้อย เย่จิ่วเฉินจนปัญญา จึงได้แต่ก้มตัวถอดรองเท้าบูต พลิกกายขึ้นเตียง แล้วนอนลงข้างเหลิ่งเยวี่ย ก่อนจะกอดนางไว้ในอ้อมแขนทั้งตัว
ความรู้สึกที่ได้กอดเหลิ่งเยวี่ยกับลูกเช่นนี้ ทำให้เย่จิ่วเฉินรู้สึกราวกับครอบครองโลกทั้งใบ ทั้งอุ่นใจและอิ่มเอมยิ่งนัก