เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 688 ผู้คิดการใหญ่ ย่อมไร้เยื่อใยและใจดำ
เมื่อกลับถึงวังหลวง ผู่ปาหยาน่าก็สั่งให้ทุกคนออกไปทันที เหลือไว้เพียงหลานจื๋อคอยรับใช้ข้างกาย
หลานจื๋อยืนอยู่ตรงหน้าผู่ปาหยาน่า ก้มศีรษะต่ำ แผ่นหลังเหยียดตรง
ยามนี้เขาสงบสติอารมณ์ได้อย่างเต็มที่แล้ว รู้ว่าทุกการกระทำของตนในเหลาอาหารวันนี้เสียกิริยาและไม่สมควรเพียงใด อีกทั้งยังรู้ด้วยว่าผู่ปาหยาน่าคงสังเกตเห็นแล้ว
ดังนั้นในเวลานี้ ผู่ปาหยาน่าจึงไล่ทุกคนออกไป เหลือไว้เพียงเขาเพื่อจะทำอะไร หลานจื๋อย่อมรู้แก่ใจ
แต่ผู่ปาหยาน่ากลับไม่เอ่ยวาจา เพียงนั่งนิ่งอยู่บนบัลลังก์มังกร ดวงตาลึกล้ำสงบนิ่งไม่แสดงอาการ จ้องเขาเขม็ง
แม้ไม่ได้เงยหน้า แม้ไม่เห็นว่าผู่ปาหยาน่ามองตนด้วยสายตาเช่นไร แต่สายตาของผู่ปาหยาน่าหนักอึ้งมาโดยตลอด ยามนี้ทับอยู่บนแผ่นหลัง ราวกับศิลายักษ์หนักพันชั่ง
ในที่สุด หลานจื๋อก็เป็นฝ่ายคุกเข่าลงกับพื้น
“หลานจื๋อมีความผิด ขอท่านข่านโปรดลงโทษ”