เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 687 เสน่ห์บ้าบอนี่ช่างไม่รู้จะเอาไปวางไว้ที่ใด
เพราะตอนนี้ยังอยู่ในเหลาอาหาร ทั้งผูปาเหยาก็อยู่ด้วย ต่อให้อาเก้าใจว้าวุ่นเพียงใด นางก็ไม่กล้าเผยความสัมพันธ์ระหว่างตนกับเหลิ่งเยวี่ยหรือลุงฝูออกมาแม้แต่น้อย ทำได้เพียงก้มหน้าลงแน่น ทำท่าเหมือนไม่มีทางเลือก เก็บซ่อนความรู้สึกทั้งหมดในใจและแววตาไว้
เดิมทีเหลิ่งเยวี่ยไม่คิดว่าการพาอาเก้าไปจะราบรื่นเช่นนี้ แต่พอเห็นท่าทางของหลานจื๋อเมื่อครู่ นางก็วางใจทันที
ผูปาเหยาจะยอมให้ลูกน้องของตนยังคิดถึงคนอื่นในใจได้อย่างไร?
เป็นสตรีก็ไม่ได้!
เพราะฉะนั้นทันทีที่หลานจื๋อเอ่ยปากเมื่อครู่ เหลิ่งเยวี่ยก็ดูออกว่าหลานจื๋อมีใจให้อาเก้าไม่เหมือนผู้อื่น
เช่นนี้นางก็รู้แล้วว่าวันนี้ตัวเองต้องพาอาเก้าไปได้อย่างแน่นอน แถมยังราบรื่นเสียด้วย
เป็นไปตามที่นางคาดไว้จริง ๆ
นี่เป็นพรสวรรค์พิเศษที่สวรรค์มอบให้นางหลังทะลุมิติหรือ?