กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 670 เอาเป็นว่าช่างมันเถอะ
องค์หญิงใหญ่เจียมู่พูดมาถึงขั้นนี้แล้ว ต่อให้ไม่ใช่คนฉลาดก็ย่อมฟังเข้าใจ
ยิ่งไปกว่านั้น ฮวาจางยังเป็นจิ้งจอกเฒ่า
ฮวาจางชะงักไปเล็กน้อย แล้วหันไปมองหงเหยาที่เพิ่งพาตัวเขามา ซึ่งยืนอยู่ด้านหลังองค์หญิงใหญ่เจียมู่โดยไม่รู้ตัว
ทว่าหงเหยากลับสีหน้าไม่เปลี่ยน ลมหายใจไม่สะดุด แม้แต่หันมามองฮวาจางก็ยังไม่
กลับเป็นองค์หญิงใหญ่เจียมู่ที่เอ่ยขึ้น คลายความกังขาของฮวาจาง
“หงเหยาเป็นคนของข้า ใต้เท้าวางใจได้ ที่ข้าพูดถึงคืออีกคนต่างหาก”
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้”
องค์หญิงใหญ่เจียมู่ดูไม่ใส่ใจเลยสักนิดว่าคนข้างกายตนถูกส่งมาจากสำนักผูปาเหยา สีหน้าสงบนิ่งและปล่อยวาง
“แน่นอนว่าวันนี้ที่ข้าเชิญใต้เท้ามา มิใช่เพราะเรื่องนี้เพียงอย่างเดียว”