กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 669 บางคำเมื่อเอ่ยออกไป ก็กลายเป็นบาดแผล
หัวใจของอู๋จิงเต้นรัว ราวกับเสียงกลองศึก
เยว่เฉิงไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อน
อู๋จิงถึงกับเดาได้ว่าเยว่เฉิงอยากพูดอะไรกับนาง
แต่บางคำ เมื่อเอ่ยออกไปก็มีแต่จะทำร้ายกัน
ดังนั้นนางจึงไม่หันกลับไป มือกำบานประตูแน่น
เยว่เฉิงที่อยู่ด้านหลังเองก็ตื่นเต้นมาก เขาไม่รู้เหมือนกันว่าเหตุใดคืนนี้จึงเกิดแรงกระตุ้นเช่นนี้ขึ้นมา อยากเรียกอู๋จิงไว้ อยากพูดกับนาง
เขารู้เพียงว่าตนทำเช่นนั้นไปแล้ว
เยว่เฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนสูดหายใจเข้าลึก ๆ “อู๋จิง ข้า…”
“เจ้าไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น!”