เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 668 จะนอนหรือไม่
“โอ๊ย เหลิ่งเยวี่ย เจ้านี่มันตัวซวยจริง ๆ ถึงกับโยนข้าออกมาจริงหรือ? ไหนว่าเราจะช่วยเหลือกันยามลำบาก ไหนว่าเป็นครอบครัวเดียวกันเล่า? นายท่านใหญ่ของเจ้า…”
ไป๋เฮ่อนอนคว่ำอยู่บนพื้น มือหนึ่งกุมบริเวณที่เจ็บเพราะถูกโยน อีกมือก็ชี้หน้าด่าเหลิ่งเยวี่ย แต่ยิ่งด่าไปก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
ทั้งที่ตอนนี้ยังไม่ใช่ฤดูหนาว ตอนถูกโยนออกมาเมื่อครู่ก็ยังดี ๆ อยู่ เหตุใดจู่ ๆ ถึงรู้สึกว่ามีกลิ่นอายเย็นเยียบทรงพลังอย่างประหลาดแผ่ถาโถมท่วมฟ้าดินลงมาจากเหนือศีรษะ?
ไป๋เฮ่อหยุดบ่นเหลิ่งเยวี่ย แล้วค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
พอเงยหน้าก็เห็นเท้าคู่หนึ่งมายืนอยู่ข้างกายเขาตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้
มองสูงขึ้นไปเป็นเครื่องแต่งกายของชาวเฉียงอู๋ แต่สูงขึ้นไปอีกก็สบเข้ากับใบหน้าที่ราวกับมีเมฆดำทะมึนปกคลุม ทั้งพายุโหมกระหน่ำและไอสังหารเย็นเยียบแผ่ซ่าน อีกทั้งดวงตาคู่นั้นยังดุดันอำมหิตดั่งหมาป่าราตรี