เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 667 ยินดีด้วย เจ้าเริ่มแย่งตอบได้แล้ว
ฮวาจางชะงักงัน ในใจเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาอย่างหนึ่ง ทว่ากลับไม่ได้เอ่ยออกไป
แม้เขาจะพยายามปกปิดและข่มกลั้นอย่างสุดกำลัง แต่ท้ายที่สุดก็ยังไม่อาจรอดพ้นจากสายตาของเย่จิ่วเฉิน
เย่จิ่วเฉินเห็นแวบเดียวก็รู้ว่าฮวาจางคิดออกแล้ว
เย่จิ่วเฉินยิ้มแฝงนัยลึกซึ้ง จากนั้นจึงเอ่ยช้า ๆ อย่างไม่เร่งไม่ช้า “ใต้เท้าคงคิดออกแล้วกระมัง คนสนิทข้างกายท่าน สองคนที่ท่านไว้ใจที่สุด อาต้ากับอาเอ้อร์ที่ว่ามีนายอีกคนหนึ่ง นายผู้นั้นก็คือ…”
“เป็นไปไม่ได้!”
ยังไม่ทันที่เย่จิ่วเฉินจะพูดจบประโยค ฮวาจางก็เอ่ยขัดขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว
ความหมายของเย่จิ่วเฉินคือ ที่แท้อาต้ากับอาเอ้อร์เป็นคนของผู่ปาหยาหรือ?
จะเป็นไปได้อย่างไร?
อาต้ากับอาเอ้อร์อยู่ข้างกายเขามาสิบปีแล้ว หากทั้งคู่เป็นคนของผู่ปาจริง เช่นนั้นตลอดสิบปีมานี้ หากผู่ปาอยากจัดการเขา เพียงหลักฐานความผิดเกี่ยวกับตัวเขาที่อยู่ในมือของอาต้ากับอาเอ้อร์ก็เพียงพอแล้ว