เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 666 ทิวทัศน์บนที่สูงเป็นเช่นไร?
องค์หญิงใหญ่เจียมู่ลุกขึ้น ยกมือขึ้นวางลงบนไหล่ของหงเหยาอย่างแช่มช้า
ร่างหงเหยาพลันแข็งทื่อ ความโกรธและจิตสังหารบนใบหน้าเดิมสลายไปอย่างไร้ร่องรอยในชั่วพริบตาเพราะการกระทำขององค์หญิงใหญ่เจียมู่
เขาสัมผัสได้เพียงว่ามือน้อยนุ่มนวลที่วางอยู่บนไหล่ตนนั้นอยู่ใกล้แค่เอื้อม ขอเพียงเขายกมือขึ้นก็สามารถกุมมือนั้นไว้ในฝ่ามือได้แน่น
ไม่ว่าจะผูปาเหยา เถ้าแก่เจิ้ง หรือคนอื่นใด ก็ไม่มีทางดึงมือนั้นออกจากฝ่ามือของเขาได้
แต่เขาทำเช่นนั้นไม่ได้
มือข้างนั้นอยู่บนไหล่เขาแท้ ๆ กลับไกลเกินเอื้อมเสียยิ่งกว่าอะไร
หงเหยาหันไปมององค์หญิงใหญ่เจียมู่อย่างเหม่อลอย เห็นใบหน้างดงามเจิดจ้าของนาง ดวงตาราวกับธารน้ำที่สะท้อนแสงพร่างพราย สุกใสเป็นประกายและฉ่ำวาว
สิ่งที่องค์หญิงใหญ่เจียมู่เชี่ยวชาญที่สุดคือการคิดคำนวณและมองทะลุความคิดของผู้อื่น โดยเฉพาะความคิดของบุรุษที่มีต่อนาง