เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 665 ล้วนเป็นเพียงอาวุธเท่านั้น
เวลาผ่านไปทีละวินาที ดวงอาทิตย์ก็ค่อย ๆ ลอยสูงเด่นอยู่กลางนภา
หูเจียคุกเข่าอยู่ในลาน รู้สึกว่าร่างกายทั้งร่างเริ่มพร่าเลือนเพราะถูกแดดแผดเผา
เดิมทีเขาคิดจะแกล้งทำเป็นหมดสติ แต่ดูท่าแล้วหากเป็นเช่นนี้ต่อไป เขาอาจหมดสติจริง ๆ ก็ได้
ส่วนคนตระกูลเหลิ่งยังคงอยู่ในห้องโถงใหญ่ ไม่มีใครออกมา
มีเพียงเหลิ่งเซียวที่มองออกไปในลานเป็นครั้งคราว เมื่อสบกับสายตาสำรวจของเหลิ่งเซียว หูเจียก็เพียงส่ายหน้าเบา ๆ อย่างนิ่งสงบไม่แสดงอาการ
กระทั่งเขาเงยหน้าขึ้นมองดูเวลา เห็นว่าคงได้เวลาแล้ว จึงหยิบจดหมายที่เหลิ่งเยวี่ยมอบให้ก่อนหน้านี้ออกมาอย่างระมัดระวัง แล้วกำไว้ในมือ
จังหวะนั้นเองเหลิ่งเซียวเดินมาถึงหน้าประตูและสบตากับเขาพอดี
คราวนี้หูเจียไม่ได้ส่ายหน้า เพียงส่งสัญญาณบางอย่างให้เหลิ่งเซียวโดยไร้เสียง
เหลิ่งเซียวชะงัก จากนั้นก็เห็นหูเจียหลับตาทั้งสองข้างแล้วล้มคว่ำลงกับพื้นตรง ๆ