เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 660 ไม่เคยมีความรักมาก่อนกระมัง
หลานจื๋อตรงเดินผ่านโถงใหญ่และลานด้านหลังของเหลาอาหาร มาถึงลานแห่งหนึ่งด้านหลัง
ภายในห้องเล็กอันลึกลับในลาน ลุงฝูถูกมัดไว้กับโครงไม้รูปกางเขน เสื้อผ้าบนร่างขาดรุ่งริ่งจนแทบปกปิดร่างกายไม่ได้ ผมยุ่งเหยิงเปื้อนเลือดและคราบน้ำ ทั่วร่างยังมีบาดแผลเล็กใหญ่กระจายอยู่
ลุงฝูห้อยศีรษะ หลับตาแน่น ไร้ชีวิตชีวา ราวกับตุ๊กตาผ้า
เตาถ่านข้างกายกำลังเผาถ่านร้อนระอุ แสงไฟสว่างจ้าส่องลงบนใบหน้าและร่างกายของลุงฝู ทำให้คราบเลือดบนบาดแผลเหล่านั้นดูน่าสยดสยองยิ่งนัก
หลานจื๋อตรงเดินไปตรงหน้าลุงฝู ยื่นนิ้วหนึ่งนิ้วเชยคางอีกฝ่ายขึ้นมาดู
ทว่าลุงฝูก็ยังหลับตาแน่น ไม่มีปฏิกิริยาใด
หลานจื๋อตรงปล่อยมืออย่างไร้สีหน้า ศีรษะของลุงฝูจึงห้อยลงอีกครั้ง
คนข้างกายเดินเข้ามา “ใต้เท้าหลาน”
“ไม่ยอมพูดอะไรเลยหรือ?”