กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 630 มานี่ ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน
“โครม—”
เสียงทึบดังขึ้นในห้องอย่างฉับพลัน จากนั้นแจกันก็ตกลงพื้น แตกเป็นชิ้น ๆ อย่างไม่ผิดคาด
ต่อจากนั้นก็มีแต่ความเงียบ
ความเงียบงันไร้เสียง
หลัวเสี่ยวอวี้เบิกตากว้างอย่างมึนงง จ้องคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขม็ง คนที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นหน้าประตูของนาง เอาแต่เคาะประตูแต่ไม่ยอมตอบ
คิ้วกระบี่ดวงตาดาว ใบหน้าหล่อเหลา หัวใจของหลัวเสี่ยวอวี้พลันเต้นสะดุด
แย่แล้ว
นางคงคิดถึงไป๋เฮ่อมากเกินไป ไม่อย่างนั้นเหตุใดถึงคิดว่าคนตรงหน้าเหมือนไป๋เฮ่อเล่า?
ไม่สิ ไม่สิ!