เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 631 สิ่งใดจะงดงามไปกว่าคู่รักได้ครองคู่กันในที่สุด
เมื่อเผชิญกับน้ำเสียงเอาแต่ใจอย่างกะทันหันของไป๋เฮ่อ หลัวเสี่ยวอวี้ก็ไม่ค่อยชินอยู่ชั่วขณะ นางกำลังจะอ้าปากเถียงกลับ ทันใดนั้นก็ได้ยินไป๋เฮ่อเอ่ยกับนางสี่คำด้วยน้ำเสียงจริงจัง เปี่ยมศรัทธา ลุ่มลึกและแหบพร่า
“ข้าคิดถึงเจ้ามาก”
คำพูดเพียงประโยคเดียว สี่คำเท่านั้น กลับทำให้อารมณ์ทั้งหมดในใจหลัวเสี่ยวอวี้พังทลายลงในชั่วพริบตา
ความรู้สึกที่เก็บกดมานานหลายปี ความในใจที่ซ่อนเร้นไว้ ล้วนปะทุขึ้นในคราวนี้ดุจน้ำหลาก โหมกระหน่ำเข้ามาในทันที กลืนกินนางทั้งคน
ดวงตาและปลายจมูกพลันแสบร้อน น้ำตาไหลรินลงมาอย่างไม่อาจควบคุม
ไป๋เฮ่อที่อยู่ตรงหน้ายังคงมีใบหน้าหล่อเหลาองอาจเช่นเดิม ยังคงเป็นคนคุ้นเคยที่นางเฝ้าคะนึงหา และไป๋เฮ่อผู้นี้กลับบอกนางว่าเขาคิดถึงนางมาก
ที่แท้ความคิดถึงของนางก็ไม่ได้เดียวดาย
ที่แท้ยามนางคิดถึงไป๋เฮ่อ เขาก็คิดถึงนางเช่นเดียวกัน