กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 617 คิดคดมาถึงหัวข้าแล้ว
คณะทูตแคว้นเชียงอู๋ตอนมาเดินทางกันอย่างเอิกเกริก ตอนกลับยิ่งยิ่งใหญ่กว่าเดิม สองข้างถนนมีผู้คนยืนแน่นขนัด เฝ้าดูคณะทูตแคว้นเชียงอู๋จากไป
นอกประตูวัง เหลิ่งเซียวพาเหลิ่งเยวี่ยกับเย่จิ่วเฉินเพิ่งเดินออกมา ก็เห็นคนสวมชุดทหารคนหนึ่งก้าวเข้ามาแล้วค้อมกายคำนับพวกเขา
“ข้าน้อยได้รับพระบัญชาจากฮ่องเต้ ให้คุ้มกันคณะทูตแคว้นเชียงอู๋”
เมื่อเหลิ่งเซียวได้ยินก็เพียงกล่าวว่าลำบากแล้ว ส่วนเหลิ่งเยวี่ยกับเย่จิ่วเฉินกลับชะงักงัน
ทั้งสองสบตากัน
เสียงนี้คุ้นหูอยู่บ้าง
คนผู้นั้นยืดตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว เผยใบหน้าคมเข้มและคล้ำแดด
บรรยากาศนิ่งงันไปสองอึดใจ
เหลิ่งเยวี่ยไม่มีสีหน้าพิเศษอะไร ส่วนเย่จิ่วเฉินกลับยิ้มให้คนผู้นั้น