กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 616 ถึงคราวมีฮองเฮาแล้ว
เย่ว์เฉิงชะงักงันไปเล็กน้อย
เขาก็ว่าแล้ว ด้วยคอสุราของนายท่าน ต่อให้ดื่มสุราเพียงเท่านี้ จะเมาได้อย่างไร
เย่จิ่วเฉินยืนอยู่บนทางเดินในวังอันทอดยาว รูปร่างสูงโปร่งและสง่าผ่าเผย ใบหน้าคมชัดงดงามเป็นเลิศเจือแววไม่ใส่ใจอยู่หลายส่วน ทั้งยังดูเย็นยะเยือกอยู่ราง ๆ
เมื่อเห็นแววตาประหลาดใจของเย่ว์เฉิง เย่จิ่วเฉินก็อดยกมุมปากขึ้นบาง ๆ ไม่ได้
“อะไรหรือ?”
พอได้ยินเสียงของเย่จิ่วเฉิน เย่ว์เฉิงก็รีบก้มศีรษะ “ไม่มีอะไรขอรับ แค่คิดไม่ถึงว่านายท่านจะแกล้งเมา...”
“หึ!”
เย่จิ่วเฉินหัวเราะเย็นชาอย่างมีนัย จากนั้นก็สาวเท้าเดินไปทางวังหัวชิงอย่างไม่เร่งไม่ร้อน
“เจ้าคิดว่าคนที่แกล้งเมามีเพียงข้าคนเดียวหรือ?”