เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 615 เจ็ดทุกข์? ทุกข์เดียว?
เจียงทิงไป๋มองภาพตรงหน้าอย่างประหลาดใจเล็กน้อย ส่วนเย่โม่หานกับเย่จิ่วเฉินที่อยู่ข้าง ๆ ก็ชะงักไปเล็กน้อยเช่นกัน
เย่โม่หานนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มพลางมองเย่จิ่วเฉิน
“น้องเก้า ดูท่าวันนี้ชื่อเสียงว่าเจ้าดื่มสุราได้พันจอกไม่เมาคงสั่นคลอนเสียแล้ว”
มุมปากเย่จิ่วเฉินยังคงยกขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ “อย่างนั้นหรือ?”
กล่าวพลาง เขาก็มองเจียงทิงไป๋ “ในเมื่อเตรียมไว้แล้ว เหตุใดไม่เอาออกมาพร้อมกันเล่า?”
เจียงทิงไป๋ยังคงงุนงงอยู่ เมื่อได้ยินบทสนทนาของเย่จิ่วเฉินกับเย่โม่หานจึงค่อยได้สติกลับมา
“ไม่ใช่ ๆ ข้าไม่ได้สั่งให้คนเตรียมไว้ล่วงหน้า”
กล่าวจบ สีหน้าเจียงทิงไป๋ก็พลันเคร่งขรึม หันไปมองเหลียนอิ๋ง “เกิดอะไรขึ้น?”
เหลียนอิ๋งได้ยินดังนั้นก็รีบก้าวขึ้นมาทันที คารวะทั้งสามคนอย่างนอบน้อม แล้วจึงเอ่ยช้า ๆ ว่า “ทูลฝ่าบาท เป็น…พระชายาอ๋องหวนเพิ่งส่งคนมาหาบ่าว บอกให้บ่าวเตรียมสุรายี่สิบไห พอฝ่าบาทเรียกพบก็ให้นำมาได้เลย”