เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 614 ยกจอกเชิญจันทรา เงาสะท้อนกลายเป็นสามคน
ดวงตาทั้งคู่ของเย่จิ่วเฉินดุจฟ้ายามราตรีเหนือศีรษะในตอนนี้ ลุ่มลึกและเย็นเยียบวังเวงจนยากจะมองให้ออก
บรรยากาศระหว่างทั้งสองพลันแปรเปลี่ยนเป็นประหลาดอยู่บ้าง
เย่จิ่วเฉินจ้องเย่โม่หานแน่วนิ่ง ครู่หนึ่งก็หลุบตาลง แล้วค่อย ๆ เอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าว่า “เจ้าไม่จำเป็นต้องขอโทษข้า”
เย่โม่หานชะงักงันเมื่อได้ยินเช่นนั้น
“สิ่งที่ควบคุมได้มาตลอด ไม่ใช่ความรู้สึก”
สิ่งที่ควบคุมได้มาตลอด ไม่ใช่ความรู้สึก
ถ้อยคำเพียงประโยคเดียว สิบสองคำ ทุกคำประหนึ่งค้อนหนักทุบลงกลางใจเย่โม่หานอย่างแรง เขาเบิกตากว้าง ทั้งสับสนและประหลาดใจ
เย่จิ่วเฉินไม่ได้โทษเขาหรือ?
แต่ทุกคนต่างมองเห็นและสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่เย่จิ่วเฉินมีต่อเหลิ่งเยวี่ย ทุกครั้งที่เหลิ่งเยวี่ยพูดกับบุรุษอื่นเพียงไม่กี่ประโยค ใบหน้าเย่จิ่วเฉินก็หม่นคล้ำราวกับก้นหม้อ