กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 613 อยู่ดี ๆ เหตุใดมองข้า
เหลิ่งเยวี่ยมีสีหน้างุนงง
อยู่ดี ๆ เหตุใดมองข้า?
“พวกเจ้าคุยกันเถิด ทำเหมือนข้าไม่มีตัวตนก็ได้”
เหลิ่งเยวี่ยเอ่ยอย่างเคร่งขรึมเป็นงานเป็นการ แสงริบหรี่ที่เหลืออยู่ในดวงตาของหูเจียพลันดับมอดลงจนสิ้น
ส่วนเย่จิ่วเฉินเพราะคำพูดประโยคนี้ของเหลิ่งเยวี่ย แทบกระอักเลือดออกมา
โชคดีที่ตอนนี้หูเจียกำลังครุ่นคิดหาทางจัดการเรื่องของตนอย่างเต็มกำลัง จึงไม่ได้สังเกตว่าเหลิ่งเยวี่ยพูดผิดไป ไม่เช่นนั้น แค่คำพูดเมื่อครู่ก็เพียงพอให้คนสงสัยแล้ว
เย่จิ่วเฉินมองเหลิ่งเยวี่ยอย่างจนใจ
เหลิ่งเยวี่ยเองก็เพิ่งรู้ตัวว่า คำพูดเมื่อครู่ของตนดูเหมือนจะไม่เหมาะแก่กาลเทศะอยู่บ้าง
ตอนนี้นางคือคิรัวร์ มหานักรบแห่งเชียงอู๋ มิใช่เหลิ่งเยวี่ย