เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 612 เหตุใดจึงทำเช่นนี้
แสงแดดยามบ่ายแผดจ้าและร้อนแรง ราวกับสามารถส่องทุกความมืดมิดบนโลกให้ไร้ที่หลบซ่อนได้
ภายในวังหัวชิง เหลิ่งเยวี่ยกับเย่จิ่วเฉินนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้านข้าง สีหน้าสงบนิ่งและเรียบเฉย ส่วนเหลิ่งเซียวมีสีหน้าเย็นเยียบวังเวงและหม่นหมอง ยืนเคร่งขรึมอยู่กลางห้อง ราวกับแรงกดดันนั้นจะกดคนลงกับพื้นได้ทั้งตัว
ตรงหน้าเขาคือหูเจียที่คุกเข่าอยู่ ผู้ซึ่ง “เป็นจุดสนใจ” อย่างยิ่งในตำหนักกานฮวา
บรรยากาศเงียบงันและพิกลยิ่งนัก
เหลิ่งเซียวเม้มริมฝีปากแน่น แววตาคมกริบในดวงตาดูไม่เหมือนเสแสร้ง
ถึงขั้นที่เหลิ่งเยวี่ยกับเย่จิ่วเฉินยังอดทอดถอนใจในใจไม่ได้ว่า หรืออยู่กับพวกเขานานเข้า แม้แต่คนซื่อสัตย์มีคุณธรรมอย่างเหลิ่งเซียวก็เรียนรู้การแสดงละครแล้ว?
แต่ถึงการแสดงละครจะไม่ค่อยมีประโยชน์ต่อเหลิ่งเซียว ก็ไม่เสียหายหากจะเรียนรู้ไว้ อย่างไรเสียมีทักษะติดตัวมากก็ไม่ใช่เรื่องแย่