เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 610 ไม่รู้จริง ๆ
พอนึกถึงภาพที่ทั้งสองคนตอบปริศนากันใต้แสงจันทร์เมื่อคืน เจ้าตัวน้อยในใจของเหลิ่งเยวี่ยก็อดเชิดหางขึ้นอย่างภาคภูมิไม่ได้
ใครใช้ให้เจ้าปีศาจน้อยบ้านนางฉลาดถึงเพียงนี้เล่า
ไม่มีใครรู้ว่า เมื่อวานหลังกลับถึงวังหัวชิง แม้เย่จิ่วเฉินจะไม่ได้พูดอะไรมากต่อหน้าเหลิ่งเซียว แต่พอตกกลางคืนเหลือกันเพียงสองคน เหลิ่งเยวี่ยถึงได้รู้ว่าแท้จริงแล้วเจ้าปีศาจน้อยบ้านนางหึงหวงมาตลอด
จนปัญญา เหลิ่งเยวี่ยจึงจำต้องเล่าปริศนาทั้งหมดที่เคยพูดและไม่เคยพูดให้เจียงทิงไป๋ฟังเมื่อตอนเบื่อ ๆ หาอะไรคลายเหงา ให้เจ้าปีศาจน้อยบ้านนางฟังอีกรอบ
ใครบอกว่าบุรุษใจกว้างกันเล่า?
ยามหึงหวงขึ้นมา เจ้าจะตกใจจนตาย
บรรยากาศในตำหนักกานฮวาพลันแปรเปลี่ยนเป็นพิกลอยู่ชั่วขณะ
หูเจียยืนอยู่กลางท้องพระโรง รับสายตาของทุกคนอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยมและเปี่ยมด้วยท่วงท่าสง่างาม ราวกับมั่นใจอย่างยิ่งว่าโจทย์ข้อนี้ของตน ไม่ว่าอย่างไรเจียงทิงไป๋ก็แก้ไม่ได้
ความจริงเจียงทิงไป๋ก็เงียบไปครู่ใหญ่