เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 607 สิ่งที่ข้าเห็นก็คือเจ้า
คำพูดของเหลิ่งเยวี่ยทำให้เย่จิ่วเฉินชะงักงันไปเล็กน้อยอย่างห้ามไม่อยู่
เขาย่อมรู้จักปริศนาเก้าห่วงหยก ก่อนหน้านี้ตอนเขากับเหลิ่งเยวี่ยว่าง ๆ ก็เคยหยิบมันออกมาแก้เล่น
แม้จะดูยากอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ใช่ปริศนาที่แก้ไม่ได้
เหลิ่งเยวี่ยขอปริศนาเก้าห่วงหยกจากเขา หรือว่าพรุ่งนี้นางคิดจะใช้มันเป็นโจทย์ข้อที่สาม?
บางทีความหมายในแววตาของเย่จิ่วเฉินคงชัดเจนเกินไป เหลิ่งเยวี่ยจึงเพียงเหลือบมองเขาก็พยักหน้า
“ใช่ ก็อย่างที่เจ้าคิดนั่นแหละ”
คราวนี้แม้แต่เหลิ่งเซียวก็เข้าใจ สีหน้าพลันเคร่งเครียดแล้วรีบก้าวเข้ามา
“เยวี่ยเอ๋อร์ แม้ปริศนาเก้าห่วงจะไม่แพร่หลายในแคว้นเฉียงอู๋ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาไม่รู้จัก หากเจ้าใช้ปริศนาเก้าห่วงหยกนี้เป็นโจทย์ข้อที่สาม เกรงว่าจะง่ายเกินไป เท่ากับมอบเหตุผลให้ผูปาเหยาและคนแคว้นเฉียงอู๋ลงมือพอดี”
แม้เย่จิ่วเฉินจะไม่ได้เอ่ยปาก แต่ระหว่างคิ้วก็แฝงความกังวลอยู่เล็กน้อย