เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 596 หากไม่เชื่อก็ลองดูได้
ตอนที่ผู่ปาเหยาเอ่ยถึงคำว่า “ครอบครัว” จู่ ๆ เขาก็หยุดลง เพียงหรี่ตาอย่างมีนัยและอันตราย ใบหน้าเดิมที่หนักแน่นเปิดเผยกลับเหลือเพียงความลึกล้ำที่ยากหยั่งถึง
เหลิ่งเซียวยืนนิ่งอยู่กับที่ ร่างกายและใบหน้าต่างเกร็งขึง
เขาไม่ใช่ไม่รู้ว่าจิตใจคนเราร้ายกาจเพียงใด และไม่ใช่ไม่รู้ว่าอยู่กับราชันก็เหมือนอยู่กับเสือ แต่ไม่เคยคิดเลยว่าผู่ปาเหยาจะเผยเขี้ยวเล็บเร็วถึงเพียงนี้ ทั้งยังใช้คนตระกูลเหลิ่งมาข่มขู่เขา
แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือ ตอนนี้คนตระกูลเหลิ่งถูกจับตัวไว้ในเรือนหลังนั้น ส่วนเขากลับทำอะไรไม่ได้
ถึงจะมีองครักษ์เงาคอยปกป้องอยู่ในที่ลับ แต่ศัตรูมีมากกว่าฝ่ายตน ต่อให้องครักษ์เงาแต่ละคนมีวรยุทธ์สูงส่ง รับมือศัตรูสิบคนได้ ก็ไม่อาจพลิกสถานการณ์ได้
เพราะฉะนั้น ผู่ปาเหยาคำนวณทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว ไม่เหลือทางให้เขาถอยแม้แต่น้อย
เมื่อนึกถึงตรงนี้ เหลิ่งเซียวก็หัวเราะเย็นชา