เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 595 ข้าก็ไม่เต็มใจเหมือนกัน
หลายวันต่อมา ทุกอย่างดำเนินไปอย่างสงบเรียบร้อย
คนตระกูลเหลิ่งพักอยู่ในเรือนมาโดยตลอด มีคนคอยดูแลเรื่องกินอยู่หลับนอนอย่างดี ทว่าพวกเขากลับไม่ได้ติดต่อกับคนภายนอก และไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นข้างนอกเลยแม้แต่น้อย
กระทั่งวันที่สาม ผู่ปาเหยาจึงส่งคนมาเชิญเหลิ่งเซียวเข้าวัง
ตั้งแต่เหลิ่งเซียวเข้ามาในเมืองหลวงและก้าวเข้าอยู่ในเรือนหลังนี้ เขาก็เฝ้ารอวันนี้มาตลอด ดังนั้นเมื่อวันนี้มาถึง เขาจึงไม่รู้สึกประหม่าแม้แต่น้อย
กลับเป็นเหลียงเฉี่ยน เหลิ่งฉือ ฮูหยินผู้เฒ่าเหลิ่ง และคนอื่น ๆ ที่พอเห็นเหลิ่งเซียวจะเข้าวังเพียงลำพัง ต่างก็อดเป็นห่วงไม่ได้
โดยเฉพาะเหลียงเฉี่ยน นางคว้าเหลิ่งเซียวไว้แน่น เห็นชัดว่าไม่อยากให้เขาไปเลย
เหลิ่งเซียวคลี่ยิ้ม พลางบีบมือเหลียงเฉี่ยนเบา ๆ
“ข้าไม่เป็นไร วางใจเถิด”
“ข้าวางใจไม่ได้ หากเจ้าไม่กลับมาแล้วข้ากับลูกจะทำอย่างไร? เจ้าอยากให้เขาเรียกคนอื่นว่าพ่อหรือ ข้ายังไม่ยินยอมเสียหน่อย!”