เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 594 เจ้าเป็นคนตระกูลเหลิ่ง
เหลิ่งฉือจ้องเหลิ่งเซียวด้วยดวงตาเคร่งขรึมและสงบนิ่ง
ครู่หนึ่งจึงเอ่ยช้า ๆ
“ดังนั้น ที่เจ้าพูดเรื่องเหล่านี้กับบิดาผู้นี้ หมายความว่าอย่างไร?”
เหลิ่งเซียวสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก้มศีรษะโขกพื้นอย่างหนักต่อหน้าเหลิ่งฉือด้วยท่าทีจริงจังเคร่งขรึม
“ลูกรู้ดีว่าชาติกำเนิดต่ำต้อยและเคยก่อบาปไว้มากมาย ก่อนหน้านี้ลูกปิดบังความจริงแล้วเข้ามาเป็นลูกของท่านพ่อ ก็นับเป็นความโชคดีเกินกว่าที่ลูกควรได้รับแล้ว
ตอนนี้ลูกสารภาพทุกอย่างกับท่านพ่อแล้ว ลูกย่อมรู้ดีว่าตนไม่มีหน้าเป็นลูกของท่านพ่อและหลานของท่านย่าต่อไป
แต่ลูกยังอยากขอร้องท่านพ่อ โปรดให้ลูกได้ปกป้องพวกท่าน รอจนเหลิ่งเยวี่ยกับเย่จิ่วเฉินกลับมา ลูกจะส่งพวกท่านทั้งสองถึงมือพวกเขาด้วยตนเอง แล้วหลังจากนั้นก็จะไม่…”
“เพียะ—”
เหลิ่งเซียวพูดอยู่ดี ๆ ก็เห็นเหลิ่งฉือยกมือขึ้นตบหน้าเขาอย่างแรงโดยไม่ทันตั้งตัว