เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 593 วันนั้นก็มาถึงจนได้
เหลิ่งเซียวเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนคร่าว ๆ พอเล่าจบ บรรยากาศทั่วทั้งห้องก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นพิกลอยู่บ้าง
เหลิ่งฉือจ้องเหลิ่งเซียวด้วยดวงตาคมกริบอยู่ครู่หนึ่ง ส่วนเหลียงเฉี่ยนอีกด้านหนึ่งก้มหน้าลงจนต่ำ ไม่สบตากับใคร
แต่ความจริงตอนนี้สีหน้าของนางบิดเบี้ยวไปหมดแล้ว
เหลิ่งเซียวเอาเรื่องจริงทั้งหมดมาพูดได้อย่างไร?
ไหน ๆ จะพูดความจริง สู้เมื่อคืนไม่ต้องให้นางไปขโมยยาเสียยังดีกว่า
คราวนี้ดีเลย ภาพลักษณ์อ่อนโยนน่ารักของนางพังพินาศหมดแล้ว
ท่ามกลางบรรยากาศกระอักกระอ่วนเช่นนี้ ฮูหยินผู้เฒ่าเหลิ่งกลับเป็นคนแรกที่เอ่ยปาก “เอาละ ในเมื่อรู้เรื่องชัดเจนแล้วก็กินข้าวต่อเถอะ เฉี่ยนเอ๋อร์ยังมีครรภ์อยู่ จะกินน้อยเช่นนี้ได้อย่างไร?
แม่นมเฝิง ตักน้ำแกงให้นางอีกชาม”
“เจ้าค่ะ ฮูหยินผู้เฒ่า”