เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 577 ในที่สุดก็ยังทำเช่นนี้
ฟู่เหยากับเย่จิ่วเฉินกล่าวอำลากันด้วยถ้อยคำห่วงใย จากนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรต่ออีก ฟู่เหยาหันหลังเดินไปหาญาติที่กำลังรอเขาอยู่
แผ่นหลังของเขายังคงองอาจแข็งแกร่ง เปี่ยมด้วยปราณเที่ยงธรรมอันน่าเกรงขาม
คนบางคนเกิดมาก็มีชีวิตอยู่เพื่อสนามรบ
ทว่าหลังผ่านศึกนองเลือดและการเข่นฆ่ามาแล้ว บางทีการได้ใช้ชีวิตที่เหลืออย่างสงบเคียงข้างครอบครัว อาจเป็นชีวิตที่พวกเขาใฝ่หาเช่นกัน
ฟู่เหยาหันหลังให้เย่จิ่วเฉิน พาท่านย่าและน้องสาวขึ้นรถม้าที่พวกเขาใช้เดินทางมาแต่แรก ทุกอย่างที่ประตูเมืองจัดการไว้เรียบร้อยแล้ว ขอเพียงออกจากหลินอันไป พวกเขาก็จะหาสถานที่สงบซึ่งถูกใจสักแห่ง ตั้งหลักปักฐานได้ตามปรารถนา
บนรถม้า ท่านย่าของฟู่เหยานั่งอยู่ในห้องโดยสาร ส่วนฟู่เหยากับน้องสาวนั่งอยู่ด้านนอก คอยขับรถม้า
น้องสาวยิ้มร่าแล้วถามฟู่เหยา
“พี่ชาย ไม่ไปออกรบแล้ว ต่อไปจะทำอะไรหรือ?”