เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 576 ข้าเชื่อท่านได้ใช่หรือไม่?
แสงอาทิตย์ร้อนแรงและแผดจ้า
เหลิ่งรั่วเสวี่ยพิงภูเขาจำลอง หลับตาทั้งสองข้าง สีหน้าเปี่ยมสุขสงบ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มครั้งนี้ดูจะผ่อนคลาย เบิกบาน และปราศจากมลทินที่สุดในรอบหลายปีของนาง
เสื้อผ้าบนร่างถูกย้อมแดงด้วยเลือดไปนานแล้ว มองจากระยะไกลดูคล้ายดอกไม้ที่ผลิบาน งดงามเย้ายวน
สายลมพลันพัดขึ้น
พัดเส้นผมและชายกระโปรงของเหลิ่งรั่วเสวี่ยให้ปลิวไสวไปตามลม
จากนี้ไป บนโลกนี้จะไม่มีหนิงเซียง และไม่มีเหลิ่งรั่วเสวี่ยอีก
แผ่นหลังของเหลิ่งเยว่เพรียวบางและเย็นเยียบ นางหันหลังให้เหลิ่งรั่วเสวี่ย ก้าวเดินออกไปอย่างหนักแน่นทีละก้าว
อู๋จิงโน้มตัวลงเล็กน้อย จนกระทั่งเหลิ่งเยว่เดินมาถึงข้างกาย นางจึงก้าวตามอยู่ข้างเหลิ่งเยว่ ทั้งสองก้าวยาว ๆ จากไปโดยไม่หันกลับมามอง
...