เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 578 นางเป็นคนของข้า
เย่จิ่วเฉินโน้มครึ่งตัวออกมา ปล่อยให้สายฝนสาดลงบนร่างอย่างไม่ปรานี ทว่าความตึงเครียดและแววตาอันตรายก่อนหน้านี้กลับผ่อนคลายและอ่อนโยนลงในยามนี้ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเลือนรางคล้ายมีคล้ายไม่มี แฝงเสน่ห์ร้ายและความไม่ยี่หระ
ด้านหน้ารถม้า แม้สภาพของเยว่เฉิงจะดูไม่ได้ดีไปกว่าเย่จิ่วเฉินสักเท่าไร เขาก็ถูกกระบี่พาดลำคอเช่นกัน ทว่าสีหน้ากลับดูผ่อนคลายเป็นธรรมชาติยิ่งนัก พอเห็นเย่จิ่วเฉินถูกจับเป็นตัวประกัน เขาไม่เพียงไม่ตึงเครียดหรือแผ่กลิ่นอายอำมหิตแม้แต่น้อย กลับดูจนปัญญาอยู่บ้าง
เพราะคนที่เอากระบี่จ่อคอเยว่เฉิงอยู่ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นอู๋จิง
ส่วนคนที่กำชะตาชีวิตเย่จิ่วเฉินไว้แน่นในยามนี้ก็ไม่ใช่ใครอื่นเช่นกัน
เหลิ่งเยวี่ยรู้สึกว่าตนกำลังจะโมโหจนตัวพองเป็นปลาปักเป้าและระเบิดอยู่ตรงนั้นแล้ว
หลังสะสางบัญชีระหว่างนางกับเหลิ่งรั่วเสวี่ยเรียบร้อย นางกับอู๋จิงก็เดินทางออกจากวังมาอย่างปิดบังสายตาผู้คน