เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 570 อะไรหรือ ท่านขันทีคิดถึงข้าแล้วหรือ?
เย่จิ่วเฉินกล่าวอย่างเรียบเฉย ราวกับกำลังพูดเรื่องธรรมดายิ่งอย่างกินข้าวนอนหลับ
เจียงสิงเลี่ยจ้องเย่จิ่วเฉินเขม็ง ยังไม่ทันเข้าใจความหมายเบื้องหลังคำพูดนั้น ร่างก็แข็งค้างฉับพลัน ความหวาดกลัวที่แผ่คลุมไปทั่วร่างก่อนหน้านี้พลันถาโถมเข้ามาอีกครั้งโดยไม่ทันตั้งตัว
เย่จิ่วเฉินยกมุมปากยิ้มอย่างเจ้าเสน่ห์และไม่ยึดติด ขณะยิ้มก็ถอยหลังช้า ๆ จนกระทั่งถอยไปถึงหน้าประตูห้องทรงพระอักษรจึงหันกลับไปเปิดประตู
เจียงสิงเลี่ยอยากก้าวเข้าไปหาโดยสัญชาตญาณ แต่ความรู้สึกแข็งเกร็งที่ส่งมาจากร่างกลับทำให้เขาขยับไม่ได้เลย
“เอี๊ยด—”
เสียงเปิดประตูแหลมบาดหูดังขึ้น ราวกับเสียงกระดิ่งเรียกวิญญาณจากทูตนรก กรีดผ่านแก้วหูและเส้นประสาทของเจียงสิงเลี่ย
วินาทีต่อมา เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในสายตา
เจียงสิงเลี่ยเบิกตากว้างทันที แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและเหลือเชื่อ
ทว่าชั่วพริบตาต่อมา เขากลับหัวเราะออกมาเงียบ ๆ