เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 569 เจ้าต้องตาย
เจียงสิงเลี่ยหลับตา สัมผัสได้ว่าพลังในร่างกำลังเลือนหายไปทีละน้อย
ทว่าในยามนั้นเอง มีคนง้างปากเขาออกโดยไม่ทันให้ตั้งตัว ก่อนที่เจียงสิงเลี่ยจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น กลิ่นหอมประหลาดที่คุ้นเคยก็แผ่กระจายระหว่างริมฝีปากและฟันในทันที
เจียงสิงเลี่ยลืมตาขึ้นฉับพลัน รู้สึกว่าเลือดที่แข็งค้างทั่วร่างและพลังที่สูญสิ้นไปกำลังค่อย ๆ รวมตัวกลับมา
แม้แต่หนอนกู่ที่กำลังคลุ้มคลั่งในกายก็เหมือนได้รับการปลอบประโลม จนเริ่มสงบลง
เจียงสิงเลี่ยเบิกตากว้างอย่างเหลือเชื่อ มองใบหน้าคมชัดแต่ลึกล้ำลึกลับของเย่จิ่วเฉินตรงหน้า ในใจพลันมีความรู้สึกหลากหลายปะปนกัน
เย่จิ่วเฉินป้อนยาถอนพิษให้เขาหรือ?
อีกฝ่ายไม่ได้อยากให้เขาตายหรอกหรือ?
เหตุใดจึงป้อนยาถอนพิษให้เขา?
หรือแท้จริงแล้วอีกฝ่ายไม่เคยคิดจะให้เขาตาย?