เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 568 นี่ข้ากำลังจะตายแล้วหรือ
บรรยากาศเงียบสงัดยิ่งนัก
ภายในห้องทรงพระอักษรรกรุงรังไปหมด เจียงสิงเลี่ยเบิกตาคู่ที่เคยเปี่ยมด้วยอำนาจและเคร่งขรึมกว้าง สีหน้ากลับบิดเบี้ยวเหี้ยมเกรียม เขากำเย่จิ่วเฉินแน่นด้วยสองมือ แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
ทว่าเย่จิ่วเฉินกลับมีรอยยิ้มบาง ๆ ประดับใบหน้าตั้งแต่ต้นจนจบ วางอำนาจข่มพลางเหลือบมองเจียงสิงเลี่ยอย่างเรียบเฉย
ราวกับว่าในยามนี้ เขาต่างหากคือราชันผู้ยืนตระหง่านเหนือเก้าชั้นฟ้าและเหยียดมองสรรพชีวิต ส่วนเจียงสิงเลี่ยเป็นเพียงมดปลวกที่หมอบคลานอยู่ใต้เท้าเขา
“เฉินเอ๋อร์… เฉินเอ๋อร์…”
“กระหม่อมเกรงว่าจะรับพระบัญชาไม่ได้แล้ว”
เจียงสิงเลี่ยเรียกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่าเย่จิ่วเฉินกลับเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชาโดยไม่ทันตั้งตัว
เพียงประโยคเดียว ดวงตาที่เบิกกว้างอยู่แล้วของเจียงสิงเลี่ยก็แข็งค้างไปในพริบตา
“เจ้า…”