เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 565 ข้าพูดแล้วทำจริง
แสงยามรุ่งอรุณย่อมส่องสว่างทั่วผืนดิน และมักมอบความหวังให้ผู้คน ทำให้ลืมเลือนความเจ็บปวดและสิ้นหวังในความมืดมิด
เย่จิ่วเฉินค่อย ๆ วางเหลิ่งเยว่ลงบนเตียง ดวงตาดำลึกล้ำจับจ้องนางนิ่งงันด้วยความรักใคร่
เขาไม่พูดอะไร เพียงจ้องมองนางเท่านั้น
ครู่หนึ่ง เย่จิ่วเฉินยกมือขึ้นลูบเส้นผมของเหลิ่งเยว่อย่างแผ่วเบา ใช้นิ้วทัดปอยผมยุ่งเหยิงข้างแก้มนางไว้หลังหู จากนั้นจึงก้มลงจุมพิตหน้าผากนางอย่างลึกซึ้งและเปี่ยมศรัทธา
เหลิ่งเยว่หลับตาลงตามสัญชาตญาณ รับรู้ถึงความอบอุ่นและพลังที่จุมพิตของเย่จิ่วเฉินถ่ายทอดมา
ครู่หนึ่ง เย่จิ่วเฉินผละริมฝีปากออก ทว่าสายตากลับดูอาลัยอาวรณ์
“คือวันนี้หรือ?”
เหลิ่งเยว่ถามด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ สีหน้าก็เรียบเฉย ราวกับกำลังถามเรื่องที่ไม่สำคัญอะไร
“อืม”