กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 564 ไม่เคยเลย
นอกหน้าต่าง ราตรีค่อย ๆ เลือนหายไป ส่วนเปลวเทียนในห้องยังคงสว่างไสว
ฮองเฮาเฟ่ยนั่งอยู่ข้างโต๊ะ ใบหน้าสง่างามสูงศักดิ์บัดนี้เคร่งขรึมยิ่ง
เจียงทิงไป๋คุกเข่าอยู่ตรงหน้าฮองเฮาเฟ่ย มุมปากมีรอยยิ้มอันขมขื่นและเย้ยหยัน
“ลูกไม่เคยเข้าใจเลย ในเมื่อเสด็จแม่ไม่รักลูก เหตุใดตอนนั้นจึงให้กำเนิดลูก?
ครั้งหนึ่งลูกเคยคิดว่า ไม่ว่าจะเป็นลูกหรือพี่หญิงใหญ่ ต่างก็เป็นเครื่องมือแสวงประโยชน์ที่เสด็จแม่ใช้ค้ำจุนตำแหน่งฮองเฮา แต่ภายหลังลูกถึงได้รู้ว่าตนคิดผิด
เสด็จแม่ถึงกับไม่เห็นว่าพวกเราคู่ควรจะเป็นเครื่องมือแสวงประโยชน์ด้วยซ้ำ
ในชีวิตของเสด็จแม่ พวกเรามีหรือไม่มีก็ไม่ต่างกัน
ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เหตุใดเสด็จแม่จึงให้กำเนิดพวกเรา?”
“บังอาจ!”