เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 566 ผู้คนนับหมื่นมาส่ง
ฮองเฮาเฟ่ยกำราวบันไดชั้นสองไว้แน่น สีหน้าตื่นเต้นจนแทบเปล่งประกาย
นางรอมานานเพียงใด ต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ในตำหนักเย็นนานเพียงใด ทุกวัน ทุกนาที ทุกวินาทีต่างเฝ้ารอวันนี้ บัดนี้ในที่สุดก็มาถึงแล้ว นางจะปล่อยให้โอกาสหลุดมือไปได้อย่างไร!
ดังนั้นวันนี้ไม่ว่าอย่างไรนางก็ต้องเข้าวัง ต้องเห็นกับตาว่าเจียงสิงเลี่ยร่วงหล่นจากบัลลังก์มังกรที่อยู่สูงเหนือผู้คนลงสู่ห้วงเหวแห่งโคลนตมได้อย่างไร
คิดได้ดังนั้น ฮองเฮาเฟ่ยก็รีบลงบันได ตามเส้นทางที่เหลิ่งเยว่กับอู๋จิงจากไปจนถึงลานด้านหลัง
ประตูหลังยังเปิดอยู่ หน้าประตูมีม้าสีน้ำตาลแดงตัวหนึ่งยืนนิ่งอยู่
ฮองเฮาเฟ่ยแทบไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบวิ่งไปแล้วพลิกตัวขึ้นหลังม้าทันที
ตลอดหลายปีที่อยู่ในวัง แม้นางจะไม่ได้ขี่ม้ามานานแล้ว แต่ตอนที่ยังเป็นบุตรีอยู่ในตระกูลเฟ่ย ตระกูลเฟ่ยเคยฝึกฝนนางอย่างพิถีพิถัน นางจะขี่ม้าไม่เป็นได้อย่างไร?