เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 563 ข้าไปล่วงเกินผู้ใดหรือ?
อากาศเงียบสงัดและชวนพิศวง
เปลวเทียนไหวระริก ผีเสื้อกลางคืนบินเข้ามาอย่างเงียบงัน เงาที่ทอดลงบนผนังกลับแจ่มชัดยิ่งนัก
เย่จิ่วเฉินจ้องมองเย็นเยว่เงียบงันไม่เอ่ยคำ
ดวงตาของเย็นเยว่ลุ่มลึก กระจ่างใส และเย็นชา ตั้งแต่ได้พบกัน ดวงตาที่ผู้อื่นมองไม่ทะลุคู่นี้กลับเปิดเผยอารมณ์ทั้งหมดต่อหน้าเขาเสมอ
เย็นเยว่ผู้เย็นเยียบงดงาม วางอำนาจเหนือผู้คน และสูงส่งจนไม่อาจล่วงเกินเช่นนี้ เขามองเห็นและเข้าใจนางมาตลอด
แต่เหตุใดวันนี้เขากลับมองอะไรไม่ออกเลย?
จู่ ๆ ความตื่นตระหนกมหาศาลก็ผุดขึ้นในใจ ความรู้สึกเช่นนี้เขาไม่เคยมีมาก่อน ราวกับตัวเขาทั้งคนถูกทิ้งไว้ในความมืดมิดสุดลูกหูลูกตา ยื่นมือออกไปก็ไม่เห็นนิ้วมือ หนทางเบื้องหน้าก็ไร้ทิศทาง
เย่จิ่วเฉินยกมือขึ้นตามสัญชาตญาณ อยากแตะต้องเย็นเยว่ แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด มือที่ยกขึ้นกลับหยุดค้างกลางอากาศอย่างฝืนใจ