กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 559 ข้ายังนึกว่าเสียงหมาเห่าเสียอีก
สีหน้าท่าทางยั่วยุและภาคภูมิใจของเจียงทิงไป๋แสดงออกมาอย่างเต็มที่ ไม่คิดปกปิดแม้แต่น้อย
เมื่อได้ยินเสียง เหลิ่งเยวี่ยกลับไม่แม้แต่จะเหลือบหางตามองเจียงทิงไป๋ นางเพียงจ้องพระจันทร์เสี้ยวนอกหน้าต่างไม่กะพริบตา ยากจะรู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
เห็นเหลิ่งเยวี่ยไม่มีปฏิกิริยา เจียงทิงไป๋ก็พลันรู้สึกเหมือนชกใส่ปุยนุ่น ไร้เรี่ยวแรงจะทำอะไร หน้าอกคล้ายถูกยัดด้วยก้อนอะไรสักอย่าง จนรู้สึกอึดอัดแทบทนไม่ไหว
“นี่!”
เหลิ่งเยวี่ยไม่ตอบ
“เจ้าบอกเองไม่ใช่หรือว่าอยากให้ข้าอยู่เป็นเพื่อน ข้าอยู่แล้ว พอข้าพูดด้วย เจ้าก็ตอบสักคำสิ!”
เหลิ่งเยวี่ยยังคงไม่ตอบ
“นี่! เหลิ่งเยวี่ย! เป็นคนต้องมีมารยาทสิ!”
เหลิ่งเยวี่ยยังคงไม่ตอบเช่นเดิม