เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 560 รอมาเนิ่นนานแล้ว
ฮองเฮาเฟ่ยนั่งเงียบ ๆ ข้างโต๊ะ เสื้อผ้าเรียบง่าย โต๊ะเก่าที่มุมบิ่นและสภาพแวดล้อมรกร้างอ้างว้างรอบด้าน ไม่อาจลดทอนความสงบเยือกเย็นและสง่างามที่ติดตัวนางมาแต่กำเนิดได้แม้แต่น้อย
แม้น้ำเสียงยามพูดจะราบเรียบ แทบกล่าวได้ว่าไร้น้ำเสียง แต่ก็ทำให้ฮูหยินหนิงเซียงสะดุ้งใจขึ้นมาโดยพลัน
ที่นี่เป็นอย่างไรหรือ?
ฮองเฮาเฟ่ยถามนางเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?
นางคิดว่าสักวันหนึ่งตนจะเข้ามาอยู่ในตำหนักเย็น แล้วมีชะตากรรมเช่นเดียวกับฮองเฮาเฟ่ยหรือ?
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ฮูหยินหนิงเซียงก็อดเบิกตาขึ้นไม่ได้ มือทั้งสองข้างที่ห้อยอยู่ข้างกายกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
แต่สีหน้ายังคงรักษาท่าทีเดิมเอาไว้
“หม่อมฉันโง่เขลา ไม่ทราบว่าพระสนมหมายถึงสิ่งใด ขอพระสนมโปรดชี้แนะ”
เมื่อได้ยินคำพูดของฮูหยินหนิงเซียง ฮองเฮาเฟ่ยเพียงยิ้มบาง ๆ “เจ้าไม่ต้องกังวล ที่ข้าถามเช่นนี้ก็เพราะสายตาที่เจ้ามองข้า”