เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 558 หากวางใจไม่ลงก็จงดูแลด้วยตนเอง
ฟู่เหยาลืมตาขึ้น ในห้องขังมืดสลัวอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความเสื่อมโทรมและความตาย
แม้เสียงฝีเท้าเบา ๆ นั้นจะแผ่วเบา แต่กลับแฝงด้วยอำนาจหนักแน่นและเข้มแข็ง
ฟู่เหยาจ้องตำแหน่งตรงปากประตูห้องขังไม่กะพริบตา ไม่นานร่างในชุดผ้าต่วนสีหมึกก็เข้ามาอยู่ในสายตา
ใบหน้ามืดครึ้มที่มีเหลี่ยมมุมชัดเจนของเย่จิ่วเฉิน ไม่รู้เพราะเหตุใด ในเวลานี้จึงกลมกลืนเข้ากับกลิ่นอายมืดสลัวและเย็นเยียบวังเวงของคุกแห่งนี้อย่างน่าประหลาด
เมื่อเห็นเย่จิ่วเฉิน ฟู่เหยาก็รู้สึกใจสงบลงทันที รีบลุกขึ้นเดินไปยังหน้าประตูห้องขัง
“ท่านอ๋องหวน เฟ่ยจ้ง...”
“ท่านแม่ทัพฟู่ไม่ต้องกังวล”
เมื่อเทียบกับความร้อนใจและเคร่งเครียดของฟู่เหยา ความสุขุมและสงบนิ่งของเย่จิ่วเฉินยิ่งตัดกันอย่างชัดเจนในทันที
พอฟู่เหยาเห็นท่าทีเช่นนั้นก็เข้าใจขึ้นมาทันที