กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 557 กัดกินโลหิตมนุษย์
ความเคียดแค้นแผ่ซ่านขึ้นในใจทันที
เจียงทิงไป๋กำหมัดแน่น กัดฟันกรอด อยากทุบพื้นแรง ๆ สักหลายครั้ง
ทว่าทั่วร่างไร้เรี่ยวแรง แม้แต่การเคลื่อนไหวเล็กน้อยเพียงเท่านี้ก็ยังทำไม่ได้
“เย่...จิ่ว...เฉิน!”
เขาเค้นสามคำนั้นออกมาจากซอกฟันแทบจะด้วยความขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ทุกคำคล้ายแฝงความโกรธแค้นที่อยากฉีกเนื้อเถือหนังเย่จิ่วเฉินกลืนลงท้อง
เย่จิ่วเฉินเพียงยกมุมปากขึ้นน้อย ๆ แล้วค่อย ๆ ลุกจากเก้าอี้ เดินมาหาเจียงทิงไป๋อย่างไม่เร่งไม่ช้า
เขายืนอยู่ตรงนั้น มองลงมาจากเบื้องสูง ประหนึ่งราชัน
“องค์รัชทายาท โปรดอภัยที่ล่วงเกิน”
ส่วนเหลิ่งเยวี่ยที่อยู่ด้านข้างเพียงถอนหายใจเบา ๆ