เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 554 หมาจนตรอกแล้วสินะ
ภายใต้สายตาคมกริบและกดดันของเย่จิ่วเฉิน ใบหน้าของฮูหยินหนิงเซียงพลันไร้สีเลือด ซีดขาวราวกระดาษ
“ข้า…”
“ดี ในเมื่อฮูหยินหนิงเซียงบอกว่าทำเพื่อลูก เช่นนั้นเปิ่นหวางมีคำถามอยู่สองสามข้ออยากถาม
ข้อแรก เจ้าบอกว่ามีเพียงแย่งชิงหรือตาย แต่ทั้งหมดเป็นความคิดของเจ้าเอง แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่าลูกคิดอย่างไร?
ใช่ ตอนนี้เขายังไม่ได้เกิดมาบนโลกนี้ แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่มีความคิดของตนเอง
หากเขาไม่อยากแย่งชิง ไม่อยากช่วงชิงเล่า?”
เย่จิ่วเฉินพูดด้วยความเร็วไม่ช้า น้ำเสียงเย็นเยียบ แต่ฮูหยินหนิงเซียงที่คุกเข่าอยู่บนพื้นกลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ
“ทั้งที่มีวิถีชีวิตทางที่สาม แต่ฮูหยินหนิงเซียงกลับไม่เคยคิดถึงมันเลยแม้แต่น้อย”
“รู้หรือไม่ว่าข้าเกลียดอะไรในตัวเจ้าที่สุด?”