กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 552 เจ้าเรียกใคร?
เจียงทิงไป๋กับสิงอวิ๋นถูกทิ้งไว้ในโถงชั้นหนึ่งของเรือนลั่วอวี้อย่างไม่เหนือความคาดหมาย
เจียงทิงไป๋รู้สึกว่าตอนนี้ตนแทบจะโกรธจนกลายเป็นปลาปักเป้า แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่จ้องเขม็งไปทางห้องของเหลิ่งเยว่บนชั้นสองอย่างขุ่นเคือง ระบายโทสะอยู่เพียงลำพัง
หนิงเซียงยืนอยู่หน้าห้องของเหลิ่งเยว่ ไม่ได้เข้าไปทันที กลับสูดหายใจลึกครั้งแล้วครั้งเล่าโดยไม่รู้ตัว สองมือที่กำเป็นหมัดก็ยังไม่คลายลงแม้แต่น้อย
ครั้งก่อนที่พบกันคือเมื่อใด?
จู่ ๆ หนิงเซียงก็พบว่าตนจำไม่ได้แล้ว
ราวกับความขัดแย้งและความแค้นในอดีตเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในชาติที่แล้ว ห่างไกลและเลือนราง
ในตอนนั้น แรงผลักดันเพียงหนึ่งเดียวที่ทำให้นางมีชีวิตอยู่ ก็คือการทำให้เหลิ่งเยว่ชดใช้