เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 550 แต่ไร้สาเหตุ
เสียงของเจียงสิงเลี่ยทำให้ตำหนักกานฮวาตกอยู่ในความเงียบงันอันชวนอึดอัด
แม้แต่ขุนนางเฒ่าที่เพิ่งก้าวออกมาพูดแทนฟู่เหยา เมื่อครู่ก็ยังอดหวั่นเกรงต่อแรงกดดันอึดอัดและข่มขวัญซึ่งแผ่ออกมาจากตัวเจียงสิงเลี่ยไม่ได้ หัวใจพลันหดเกร็งวูบหนึ่ง
“ฝ่าบาทโปรดทรงวินิจฉัย กระหม่อมมิได้หมายความเช่นนั้นเด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ…”
“เจ้าก็หมายความเช่นนั้น! หรือเราจะเข้าใจเจ้าผิดไปได้?”
“ฝ่าบาท!”
“ไม่ต้องพูดแล้ว!
อีกสามวันให้ประหารตามกำหนด เรื่องก็มีเท่านี้ เลิกประชุม!”
ขุนนางเฒ่ายังพูดไม่ทันจบ เจียงสิงเลี่ยก็เอ่ยขัดอย่างไม่ไว้หน้า เขาลุกขึ้นยืนพร้อมประกาศเสียงเย็น จากนั้นหันหลังเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะเหลียวมอง
วันนี้เดิมทีจะหารือเรื่องรับมือกับการรุกรานของต้าโจวและเชียงอู๋ แต่เจียงสิงเลี่ยกลับประกาศเลิกประชุมเสียอย่างนั้น เหล่าขุนนางทั่วราชสำนักเห็นแล้วต่างก็รู้สึกขัดเคืองใจ ทว่ากลับไม่มีผู้ใดกล้าพูดอะไร