กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 549 เพราะข้าเชื่อเจ้า
“เอี๊ยด—”
ประตูห้องของเหลิ่งเยว่เปิดออกพร้อมเสียงเสียดสี อู๋จิงที่ยืนอยู่ตรงประตูเห็นเย่จิ่วเฉินก็โค้งคำนับเขาเล็กน้อย
“ท่านอ๋อง!”
“อืม ลงไปก่อน”
“เจ้าค่ะ”
อู๋จิงรับคำ เงยหน้ามองเหลิ่งเยว่ที่พิงอยู่บนเตียงครู่หนึ่ง จากนั้นก็ก้มหน้าลงอีกครั้ง ออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบแล้วปิดประตู
เหลิ่งเยว่นั่งเงียบอยู่บนเตียง จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยดวงตาสงบนิ่งดุจบ่อน้ำเก่าแก่ ราวกับกำลังชมทิวทัศน์ หรือไม่ก็มิได้มองสิ่งใดเลย
ถึงกระนั้น เย่จิ่วเฉินก็ยังสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงไอเย็นยะเยือกอันทรงพลังที่แผ่ออกจากตัวเหลิ่งเยว่จนผู้ใดก็ไม่อาจมองข้าม
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เย่จิ่วเฉินก็หัวเราะไร้เสียง