กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 548 ยังไม่รู้เสียยังดีกว่า
ในวินาทีก่อนหมดสติ เหลิ่งเยว่ยังไม่ลืมเอ่ยทักทายบรรพชนแปดชั่วโคตรของเจ้าปีศาจน้อยตนนั้นในใจ
เจ้า—บรรพชน!
จากนั้น...
ก็ไม่มีจากนั้นอีกแล้ว โลกจมสู่ความมืดมิด ทุกสิ่งไม่รับรู้
เย่จิ่วเฉินประคองกอดเหลิ่งเยว่ที่หมดสติอยู่ในอ้อมแขนอย่างแผ่วเบา ลูบเส้นผมหนาดำสนิทดุจย้อมหมึกของนางครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยท่าทีอ่อนโยนและเปี่ยมความเทิดทูน ราวกับกำลังลูบไล้สมบัติล้ำค่า
ในดวงตาดำสนิทมีแต่ความรักและความอ่อนโยนเข้มข้นที่ไม่อาจจางหาย
เขาแทบไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเมื่อเหลิ่งเยว่ฟื้นขึ้นมา นางคงอยากสับเขาเป็นชิ้น ๆ แต่ยังต้องรักษาภาพลักษณ์เอาไว้ ทำหน้าตึงเป็นหน้าตาย
แค่คิดถึงเรื่องนี้ มุมปากเย่จิ่วเฉินก็อดยกขึ้นไม่ได้
“ขอโทษนะ เสี่ยวเยว่เอ๋อร์...”