กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 547 เสียน้ำลาย
ตะเกียงในห้องหรูส่องแสงไหวระริก เปลวเทียนสีเหลืองสลัวทอดเงาของเหลิ่งเยว่กับเย่จิ่วเฉินลงบนประตู บานหน้าต่างบนประตูก็ทาบเงาของทั้งสองเข้าด้วยกัน
มิได้ดูแปลกประหลาด กลับกลมกลืนและสงบเงียบ
เหลิ่งเยว่จ้องเย่จิ่วเฉินเขม็งด้วยดวงตาลึกล้ำและคมกริบ ราวกับเพียงชั่วพริบตาก็มองทะลุทั้งตัวเขา ทำให้เย่จิ่วเฉินไร้ที่หลบซ่อน
แทบไม่ต้องลังเล เหลิ่งเยว่ก็เอ่ยออกมา
“เย่จิ่วเฉิน เจ้ามีเรื่องปิดบังข้า”
ริมฝีปากบางของเย่จิ่วเฉินเม้มเข้าหากันเบา ๆ เขาไม่ยอมรับและไม่ปฏิเสธ เพียงจ้องมองเหลิ่งเยว่ด้วยดวงตาคู่หนึ่งอย่างลึกล้ำ
บรรยากาศพลันชวนพิกลอยู่ชั่วขณะ
หลายวันมานี้ เย่จิ่วเฉินครุ่นคิดมาตลอดว่าจะบอกเหลิ่งเยว่เรื่องฮูหยินผู้เฒ่าเหลิ่งกับแม่ทัพเหลิ่งขาดการติดต่อไปดีหรือไม่