กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 545 ไม่มีเวลาให้เสียไปมากนัก
น้ำเสียงเย็นเยียบและแฝงกลิ่นอายเย็นชาของเย่จิ่วเฉินทำให้ฟู่เหยาชะงักงัน
เหตุใดเย่จิ่วเฉินจึงมา?
ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ แต่พอเย่จิ่วเฉินเอ่ยขึ้น ฟู่เหยากลับพบว่าตนไม่รู้เลยว่าเย่จิ่วเฉินมาด้วยเหตุใด
แม้ในใจจะมั่นใจและรู้สึกสังหรณ์มาตลอด แต่เขากลับไม่รู้สาเหตุ
เมื่อนึกถึงตรงนี้ ฟู่เหยาก็มองแววตาคมกริบตรงไปตรงมาของเย่จิ่วเฉิน แล้วหัวเราะเยาะตัวเองเล็กน้อย
“หากข้าฟู่บอกว่าไม่รู้ ท่านอ๋องจะเชื่อหรือไม่?”
เมื่อได้ยินฟู่เหยาพูดเช่นนี้ เย่จิ่วเฉินไม่ได้ตอบทันที เพียงจ้องฟู่เหยาเงียบ ๆ อยู่สองอึดใจ ก่อนพยักหน้า
“เปิ่นหวางเชื่อ!”
ฟู่เหยามองเย่จิ่วเฉินด้วยสีหน้าซับซ้อน ราวกับประหลาดใจแต่ก็เป็นไปตามคาด แล้วหัวเราะเสียงต่ำ