กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 544 เจ้าต้องมาแน่
เหลิ่งเยวี่ยเอนกายอย่างเกียจคร้านอยู่บนตั่ง ใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ ทว่ากลับดูหงอยเหงา
“อืม”
ด้วยสมองอย่างเจียงทิงไป๋ แค่เห็นเขาขยับก้นเตรียมจะถ่ายอุจจาระแบบไหน เหลิ่งเยวี่ยก็รู้สึกเกินจริงเสียจนคิดว่านางเดาออกหมด
อู๋จิงกลับมายืนตรงหน้าเหลิ่งเยวี่ย
“หากองค์รัชทายาทรู้ว่าที่จริงแล้วพวกเราไม่ได้เตรียมการอย่างอื่นไว้เลย ไม่รู้จะกระอักเลือดตายหรือไม่”
ขณะพูด อู๋จิงก็รินชาร้อนถ้วยหนึ่งส่งให้เหลิ่งเยวี่ย นางรับมาไว้ริมฝีปาก แล้วเป่าลมใส่ไอร้อนที่ลอยกรุ่นขึ้นมา
“คนอย่างเขา ต่อให้รู้เข้าก็ยังระแวงว่าพวกเราจงใจปล่อยข่าวให้รู้ แล้วก็ยังคงตั้งมั่นไม่เคลื่อนไหวอยู่ดี
เพราะฉะนั้น จะรู้หรือไม่รู้ สำหรับเขาแล้วก็ไม่ต่างกัน”
อู๋จิงได้ฟังก็ยิ้มน้อย ๆ