เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 528 ให้เกียรติกันบ้างได้หรือไม่
หร่านหลีกับเย่จิ่วเฉินและพวก หากไม่นับสิงอวิ๋นที่ถูกตีจนสลบแล้วจับยัดกล่องและยังไม่ฟื้น มีทั้งหมดห้าคน
ฝ่ายตรงข้ามก็มีห้าคนพอดี
ในชั่วขณะที่สายตาสิบคู่สบกัน หร่านหลีเห็นความประหลาดใจและความยินดีในแววตาของคนทั้งห้าฝ่ายตรงข้าม
ส่วนคนทั้งห้ากลับเห็นเพียงความเย็นชาไร้เยื่อใยเช่นเดิมไม่เปลี่ยนในดวงตาของเหลิ่งเยว่
“พวกเจ้าเองหรือ? ช่างบังเอิญจริง ๆ!”
เย่จิ่วเฉินยิ้มอย่างแฝงนัยลึกซึ้ง ดวงตาดำสนิทหรี่ลงเล็กน้อย “ใช่ บังเอิญจริง ๆ”
อีกฝ่ายไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นกลุ่มพ่อค้าผ้าที่หร่านหลีกับเย่จิ่วเฉินเคยพบตอนเข้าพักในโรงเตี๊ยม ระหว่างเดินทางจากหลินอันไปชายแดนก่อนหน้านี้
“บังเอิญเหลือเกิน พวกเราช่างมีวาสนาต่อกันจริง ๆ ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอกันที่นี่อีก
รีบมาเร็ว ๆ มานั่งด้วยกัน ๆ”