กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 527 ปราบทุกผู้ไม่ยอมสยบ
น้ำเสียงเย่จิ่วเฉินเบาหวิว มุมปากยกขึ้นคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ดวงตาดำสนิทมีคลื่นคลั่งราวกับทะเลลึกที่ยากหยั่งถึง
เจียงทิงไป๋เม้มริมฝีปาก
อีกไม่นานเขาก็จะรู้แล้วหรือ?
แต่ถึงตอนนั้นจะสายเกินไปหรือไม่?
แม้ไม่รู้ว่าเย่จิ่วเฉินกับหร่านหลีคิดจะทำอะไร แต่บนโลกนี้มีสิ่งหนึ่งเรียกว่าสัญชาตญาณ
สัญชาตญาณบอกเจียงทิงไป๋ว่า เมื่อถึงเวลาที่เย่จิ่วเฉินพูดถึง ทุกอย่างคงเกินกว่าจะควบคุมได้แล้ว
คิดถึงตรงนี้ สีหน้าเจียงทิงไป๋ก็หม่นลง มือทั้งสองที่วางอยู่บนเข่าพลันกำแน่นขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
ไม่!
ไม่ได้!