กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 529 น่ากลัวเกินไปแล้ว
ภายในห้องอันมืดสลัว มีเพียงแสงจันทร์บางเบาที่ถูกกรอบหน้าต่างกลืนความสว่างไปส่วนหนึ่ง ก่อนสาดส่องเข้ามา อาบทั่วทั้งห้องด้วยรัศมีสีเงินจาง ๆ
ภายในห้องเงียบงันไร้เสียง มีเพียงแววตาคมกริบราวหมาป่าราตรีของเจียงทิงไป๋ที่ส่องสว่างเป็นพิเศษท่ามกลางความมืดสลัวกับแสงสีเงิน
“ซี้ด—”
ฉับพลันนั้น ก้านไฟลุกวาบเป็นเปลวสีเหลือง แสงสว่างที่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นทำให้เจียงทิงไป๋หรี่ตาลงโดยสัญชาตญาณ
วินาทีต่อมา ทั้งห้องก็สว่างไสวขึ้น
เจียงทิงไป๋ปรับสายตาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้นเห็นเหลิ่งเยว่นั่งอยู่บนเตียงทั้งที่ยังสวมเสื้อผ้า ท่วงท่าผึ่งผายยิ่งนัก
ส่วนเย่จิ่วเฉินยืนอยู่ข้างหน้าต่าง กำลังเป่าก้านไฟในมือให้ดับ
เจียงทิงไป๋ชะงักงัน
พวกเขานอนทั้งชุดเช่นนั้นหรือ?