เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 520 เมื่อใดกันที่ไม่จำเป็นแล้ว?
ใบหน้าสุภาพอ่อนโยนราวกับต้องสายลมวสันต์ของเจียงทิงไป๋ พลันแปรเปลี่ยนราวลมเมฆา เมฆดำทะมึนปกคลุมฟ้า เพราะคำพูดของฟู่เหยา
ไม่อยู่หรือ?
“หมายความว่าอย่างไร?”
แม้เจียงทิงไป๋จะดูเหมือนเด็กหนุ่มสดใสไร้พิษภัย ทว่ากลับมีราศีสูงส่งติดตัวมาแต่กำเนิด ปกติเมื่อเด็กหนุ่มยิ้มจอมปลอมผู้นี้ปรากฏตัว ราศีเช่นนั้นย่อมถูกกลบเลือนไปไม่น้อย
แต่ขอเพียงเก็บรอยยิ้มแล้วหรี่ตาลง ราศีนั้นก็จะแผ่ออกมาทันที
เช่นเดียวกับเวลานี้
เมื่อเจียงทิงไป๋ได้ยินฟู่เหยาบอกว่าเหลิ่งเยว่กับเย่จิ่วเฉินไม่ได้อยู่ในค่ายทัพซีเหลียงแล้ว เขาก็เก็บรอยยิ้มบนใบหน้าทันที หรี่ตาลงเล็กน้อย เผยสีหน้าแฝงนัยลึกซึ้ง
ฟู่เหยาเม้มปากเล็กน้อย
“กราบทูลองค์รัชทายาท ท่านอ๋องกับพระชายาอ๋องออกจากค่ายทหารไปตั้งแต่เช้าวันนี้แล้วขอรับ”